بهار رو با یک دكوراسيون‌ زیبا به خونه دعوت کنین!

معمولا هر چه به ایام نوروز نزدیک میشیم، طرفداران رژیمهای لاغری هم بیشتر و بیشتر میشن. اگه برای وزن کم کردن تلاش میکنین، پیشنهاد امروز من اینه! از مواد غذایی چربی سوز بیشتر در برنامه ی غذایی تون استفاده کنین.

درود دوست خوبم!
این روزها که بازار امتحانات در کلاس درسم داغه و هر ماه با این امتحانات زبان آموختگان رو تعیین سطح برای معرفی به امتحان نهایی میکنن، از دو هفته جلوتر از امتحان تمام مدت در کلاس بحث بر سر چگونگی نحوه ی برگزاری امتحان و نگرانی معلم مربوطه بر سطح نمرات و تا دو هفته بعد از امتحان بحث های روزانه ی معلم عزیز با تک تک همکلاسی ها بر روی سطح درسیشون و اینکه چقدر دیگه باید تلاش کنن تا معلم با طیب خاطر و خاطری جمع اونها رو برای امتحان معرفی کنه.

مدتی میشه که در صف منتظران نشستم و هر ماه انتظار میکشم که این بار دیگه نوبت منه که برای امتحان پایانی معرفی بشم، اما هر ماه باز هم اسمم در لیست نیست. در نوبت قبلی از معلم عزیزم پرسیدم که چه کاری انجام بدم تا ایشون خاطرشون از من جمع باشه؟! و این اجازه رو بدن که امتحان پایانی رو بدم؟ و ایشون پاسخ دادن که هر هفته سه تا انشاء برام بنویس!

نوشتن کاریه که من با تمام وجودم دوست دارم، اما هر وقت که سوئدی مینویسم، طور دیگه ایست. یادمه هفته های اولی که درس رو در اینجا شروع کردم، بهم گفتن با کلمات جمله بسازم! با دیکشنری فارسی به سوئدی که در اختیار داشتم، جمله ای که دوست داشتم رو با کلمه ی مورد نظر نوشتم، اما وقتی سر کلاس به معلم نشون دادم، هیچی از معنی جمله ی من متوجه نشدن!! و این شروعی بود که بفهمم سوئدی نوشتن چقدر با پارسی نوشتن تفاوت داره! درک فرهنگ ها، درک آموخته های مادری، درک زبانها و هر چیزی که به ساختار یک انسان در یک جامعه ی دیگه مربوطه میشه، چقدر میتونه متفاوت و غیرقابل فهم باشه.

از اون روز نوشتن زبان سوئدی برای من شد یک معظل، چون برای درست نوشتن ابتدا باید درست فکر کرد. و من تنها بلدم که پارسی فکر کنم، نه سوئدی!

اما یادمه وقتی که به دبستان میرفتم، وضعیت طور دیگه ای بود. اون موقعه ها هم از نوشتن میترسیدم. به خاطر دارم که اغلب اوقات مادر جور انشاءهای من رو میکشیدن و هر روزی که انشاء داشتم وقتی از مدرسه به خونه بر میگشتم، سراغ نمره ی انشاء را میگرفتن و هر بار از شنیدن نمره ی بیست، کلی خوشحال میشدن. چون به خوبی میدونستن که این بیست، نمره ی خود ایشونه.
گاهی هم پدر بیست میگرفتن، اما پیگیر نمره شون نبودن! تا اینکه یک روز مجبور شدم، خودم انشاء بنویسم. چون در اون روز مادر شدیدا بیمار بودن و پدر هم نگران و مراقب ایشون و کسی فرصت نداشت به من انشاء بگه!

موضوع انشاء از همون موضاعات کلیشه ای بود که از زمان عمر خیام، حسن صباح و خواجه نظام‌الملک تا زمانی که من پا به دبستان گذاشتم، تغییر نکرده بود.

حالا که به نوروز پارسی نزدیک میشیم، خوبه که در صورت داشتن وقت و فرصت، شیرینی های این روزها رو خودمون در منزل تهیه کنیم که هم از سطح کیفیت بهتری برخورداره و هم طعم مطلوبتر و منحصر به فردی پیدا میکنه.

درود مهربان دوست دیرین!