...

دوست عزیز ،
من بارها و بارها خدمتتون عرض کردم که مثل شما یه کاربر معمولی هستم و هیچوقت نخواستم از درگوشی به عنوان جایی برای اظهار نظر شخصی استفاده کنم .

جریان پیش اومده هر ایرادی که داشت این حسن رو هم داشت که شما دوست عزیز با اون وجه ناشناخته ی من که تا امروز اجازه ی نوشتن داشتم آشنا بشی و به قول اون دوستمون که فرمودن تا قبل از خوندن نوشته هام فکر و برداشت دیگه ای ازم داشتن و حالا بعد از هفت هشت سال بالکل نظرشون عوض شده ، حالا شما هم بیشتر منو شناختید و خدا رو شکر یه همچین جریانی باعث شد من روی دیگه ی خودم رو نشون بدم !

ما همگی نظرات متفاوت و گاهاً مشترکی داریم اما اتفاقاتی میفته که هر کدوممون از دید خودش اون رو سبک سنگین میکنه . والا من نخواستم و نمیخوام نظرم رو به احدی تحمیل کنم !

مهم نیست !

ما اینهمه وقت اینجا کنار همدیگه بودیم ، تا یه همچین اتفاق خاصی نیفتاد دست کسی مثل من برای بعضی از دوستانم رو نشد ! خدا رو شکر که این جریان مارو بیشتر از پیش با هم آشنا کرد .

و اما نوشتن توی درگوشی !

اگه به قول اون دوستمون که به بنده فرمودن باید ظرفیتم رو بالا ببرم و اینجا اظهار نظر شخصی نکنم منم بخوام حرف تک تک کاربرهایی رو که نظر میدن محترم بشمارم ؛
پس تنها کاری که ازم بر میاد اینه که کلاً چیزی ننویسم چون نوشتن و حتی انتخاب هر نوع مطلب در هر زمینه یه جور تحمیل سلیقه ی شخصی خودم به شما دوست عزیز بوده و تا امروز هر چی نوشتم و هر چی مطلب انتخاب کردم کاملاً سلیقه ی شخصیم درش دخیل بوده و خب البته این یه مورده کاملاً ناپسنده !!

چه اشکالی داره درگوشی هم مثل بقیه ی قسمتها باشه و منم مثل همه ی شما نوشته هام رو توی دفترچه هاتون یا صندوق پیامهاتون بذارم و بفرستم !

خون من که از شماها رنگی تر نیست !

دوستی به بنده فرمودن که بابت رفتار نسنجیده م عذرخواهی کنم .

خب !

شاید واقعاً در قبال بعضی از مسائل رفتار نسنجیده و نظر نادرستی داشتم که مطمئناً بابت اونها از هر کسی که ندونسته رنجوندمش عذر میخوام و امیدوارم به خوبی خودش ببخش ِ .

اما !
اما بابت این مورد آخر نه تنها عذرخواهی نمیکنم ، بلکه به خاطر روشن شدن تکلیف دوستیم با بعضی هاتون کاملاً سر حرف و نظر خودم هستم .

امیدوارم لازم نباشه دیگه اینجا مطلبی بنویسم و اظهار نظر شخصی کنم . اگه زبون دارم ، رو دارم ، حرفی برای گفتن دارم ... اونها رو توی دفتر خودم مینویسم تا شرایط و امکانات برای همه مون عادلانه باشه !

همین !

متاسفم
با همه تنگ بودن وقت
نتونستم سكوت كنم و چيزي نگم ...


من ايراني هستم
زن ايرانيه هستم قبل از مسلمان بودن ... من زن ايراني هستم ... نه عرب ... قبل از زن بودن انسان هستم
انساني هستم كه ذهن و شعورم بر جسم و پيكرم ارجهيت دارد

من يك انسان هستم
داشته ها و گذاشته هاي من گذشته اند
انقدر گذشته و ويران شده هستند كه ديگر حتي نمي توانم به تمدن گذشته ام هم افتخار كنم
چون عرب بي تمدن، مثل موريانه تمدن مرا نابود كرده

و امروز من را
هويت من را
انسان بودن مرا
زير سوال مي برد

كساني دم از داشته ها و گذشته ها مي زنند
كه خود فروخته هايي بيش نيستند
خود فروخته هايي به چند دعا و ذكر و نيايش آن هم به زبان بدوي ترين و عقب مانده ترين جوامع بشري

باوجودي كه در همان گذشته هاي دور و گذشته ما نيايش هايي ناب تر و خالصانه تر وجود داشته

كساني دم از تاريخ پانزده هزارساله مي زنند كه امروز تاريخ پانزده سال را تحريف مي كنند چه برسد به تاريخ پانزده هزار سال پيش

من در جامعه اي زندگي مي كنم كه پانزده دقيقه گذشته را به راحتي آب خوردن از تاريخ محو مي كنند

چه اعتمادي به كتاب آسماني و مراجع ديني و اعتقادات مذهبي ...

چقدر مردمان مهرباني دارم من
مردماني كه تمام گرفتاري ها و مشكلات و ظلم ها و برهنگي هاي ذهني اطراف خود را نمي بينند و تنها دلمشغولي آنها برهنگي دختركي هست كه براي خود نمايي نيازي به برهنگي ندارد

اگر برهنه شده براي ديده شدن تو هست
تو كه در گير شكيات چهار ركعت نمازي هستي كه تمام سعي خود را مي كني تا با حضور ذهن بجا بياوري

اگر برهنه شده براي برهنه شدن ذهن تو از خرافات و باورهايي هست كه مثل موريانه ذهن و روح تو را مي خورند

اگر برهنه شدن او انقدر به چشم آماده و مطرح شده و مهم شده
براي اين نيست كه او حجاب ندارد اين چشمان تو هست كه حجاب ندارد

اين ذهن بيمار و روح آفت زده تو هست كه حجاب ندارد


عمل اين دخترك دو از وطن را نه تائيد مي كنم نه تكذيب
اما سنگ هم نمي زنم

" هر کس گناه نکرده ، سنگ اول را بزند "

نه چون خودم را گناه كار مي دانم
نه
چون من هم يك انسانم
او هم يك انسان است
و هيچ انساني بر انسان ديگر ارجهيت ندارد تا او را قضاوت كند
بدون انكه حرفهاي او را بشنود
بدون آنكه درد دلش را بداند
بدون آنكه ...

نمي دانم
من فقط يك خدا رو مي شناسم
خدايي كه دوستش دارم و مي دانم كه دوستم دارد
از او نمي ترسم

اما شمايي كه از خداي خود مي ترسيد
شمايي كه به پهناي صورت اشك مي ريزيد و العف مي خوانيد
شما چطور انسان ديگري را به جرم برهنه بودن بدنش قضاوت مي كنيد
شما كه چشم و روح و روان عريان داريد

من فقط مي دانم
گلشيفته فراهاني
به قدري توانمند است به قدري آراسته به فضائل انساني است كه براي ديده شدن نيازي به برهنگي ندارد

كمي فكر كنيم
نه براي دادن يك جواب دندان شكن به ندا ... بهنام ... وووو
من وكيل مدافعه گلشيفته نيستم
اما دلسوز ... نسل سوخته ... ايران ويران شده هستم

...

درانجیل آمده است ( یوحنا ۸ ) که جمعی از یهودیان که نسبت به عیسی مسیح و قدرت یافتنش بیمناک بودند و زمانی كه مسیح هنگام تعلیم مردمان بود زنی زناكار را به پیش او آوردند که درباره او حکم کند . آنها می دانستند که یا باید مطابق قانون یهود حکم به سنگسار او دهد یا اینکه قانون را بشکند که در هر دو حال بازنده خواهد بود !

عیسی اما راه سوم را برگزید : " هر کس گناه نکرده ، سنگ اول را بزند " و اینگونه بود که همه ی مدعیان یکان یکان از جمع خارج شدند !







حلقه را تنگ تر کنید
چشم ها گشاد تر
سخاوت دستهایتان را می طلبد میدان خشکیده
زمین چیزی نمی دهد

باغ :
زیر پلک های خاک


چشمه ها :
مسیرهای مخفی اشک
سنگ ها پناه گرفته اند
پشت گوش کوه

مغزهای سربی تان را بیاورید
دستهایتان را هبه کنید
گیاهی خواهد رویید
کلوخ کلوخ كلوخ ...

نگاه کنید

انگشت هایتان کلوخ می زاید
تکه تکه قلبتان به زمین می افتد


حنجره ها را بیاورید
بچرخانید دور تا دور شهر
گوش ها چاهی عمیق
دهان ها شیپور می شود
خبر تکه پاره
لابه لای دندان ها

تنگ تر
تنگ تر در آغوش بگیرید

نترسید
میدان گل داده را بغل کنید
بوی تنتان نمی پژمرد این گل نورسته را


نگاهش کنید

گلبرگ ها

شبیه گیسوانی مواج

باد دور ساقه اش پرسه می زند

انگار لب های عاشق

حوالی گردن باریک معشوق

ریشه هایش عمیق

دردهای زمین را می کاود

تنها دو چشم ...

لحظه ای پشت غبار

چشم هایت را ببند بر کلوخ های در پرواز

سنگ اول را کسی می زند

که گنه کارتر است .

من اگه این متن رو گذاشتم ، مطمئناً مسئولیت حرفها و نظرات شما رو که متوجه من هست به جون خریدم و میخرم !

محض اطلاع !! « می‌دانید آلودگی کیبورد 60برابر دور توالت است ؟ »

... !!!

کمال تبریزی کارگردان سرشناس سینمای ایران با ادبیات خاص خود یادداشتی برای تبریک به اصغر فرهادی نوشت. متن پیام به این شرح است :

« نامه محرمانه کمال تبریزی به اصغر فرهادی !

سلام بر تو ای اصغر فرهادی سینمای ایران ! نمیدونی چقدر بابت این جایزه‌‌ای که گرفتی خوشحالم ! ولی افسوس که در این شرایط ایده‌آل ! نمی‌تونم احساسم رو به کسی ابراز کنم ... شهر شلوغه و همه به هم، گیر دادن ! می‌ترسم بهت تبریک بگم و بابت همین تبریک خشک و خالی، بشم عامل بیگانه و صهیونیزم جهانی و طرفدار مراسم فواحش هالیوود ! اونوقت خر بیار باقالی بارکن! ولی خوب که فکر می کنم همش تقصیر توئه !

آخه عزیز دل برادر ! الان هم وقت جایزه گرفتن بود ؟! اونم از گلدن گلوب ؟! آدمه دیگه ! فکر نکردی تو این شیر توشیری بزن وببند خانه سینما، حسادت بعضی ها گل کنه ؟؛ کلا در خانه سینما رو گل بگیرن ؟! .. این همه متلک بارمون کنن !؟ آخه به فکر ما نیستی، به فکر سینما باش با این جایزه گرفتنت! رفتی اون جایزه گنده گنده رو گرفتی ! حالا ما چه خاکی به سرمون کنیم ؟!



خیلی نامردی ! بی معرفت !

اقلا میگفتی جایزه مارو اعلام نمی‌کردن ! همون پشت صحنه یه جوری زیر میزی می گرفتی می رفت پی کارش دیگه ! بالاغیرتا ، حالا که دیگه خراب کردی و همه عالم و آدم فهمیدن سینمای ایران جایزه مهم جهانی گرفته ، عیب نداره ؛ بیا و ازاین به بعد دیگه صداشو درنیار ! ..

مثل تلویزیون خودمون ، شتر دیدی ندیدی ! ..

جایزه های احتمالی بعدی هم ، علی الخصوص اسکارو که دیگه نگو ! .. اگه دادن، پیشنهاد می کنم اصلا نگیری ! یا اگرهم مجبور شدی بگیری ، لااقل تقدیمش کن به اینایی که سریال ها و فیلم های جهانی ظرف 33 روز می سازن ؛... بلکه سینما یه کم از دست و زبان اشون در امان باشه ! ..

یه حسن دیگه هم داره ، اگه این جایزه هایی رو که تو گرفتی ، اینا بگیرن ، دیگه میشه جزو افتخارات ما و به احتمال زیاد ، از تلویزیون خودمون هم نشونش میدن ! اصغر جون ، من و بقیه خونواده سینما ، واقعا بابت این لطفی که در حق ما میکنی ، ازت ممنونیم ؛ جایزه هاتو تو بوق نکن !..بخصوص گنده هاشو !.. حرف آخرمون هم یادت نره ؛...دیگه نشنویم جایزه اسکار و این حرفا ها... ! خدا خیرت بده !.. موفق باشی ! »

درخواست همیاری / چراغ عمر این کودک معصوم دزفولی رو به خاموشی است ...

کــــلــــیــــک کـــنــــیــــد

این صحنه بسیار زیبا در باغ وحش دانمارک اتفاق افتاده است که در مقابل پرخاش خرس مادر بچه خرس با نوازش پاسخ مادر را می دهد ...

درود بر شما دوست عزیزم

انقد فاصله میفته بین پست های درگوشی که آدم شرمنده میشه سر صحبت رو باز کنه
( حالا من که با شرمندگی میونه ای ندارم !! همینجور کلی گفتم )

خدمتتون عارضم که با شروع سال نو میلادی انگار دهکده هم رفت تعطیلات ...

این دوستانمون هم که در و پیکر گله دونیشون بازه همینجور یه بند دارن اعتراض میکنن به ما .

خب البته ما همه ایرانی هستیم و ید طولایی در پیچوندن داریم . همینجور همدیگرو رو میپیچونیم .

بیخیال این حرفها

داشتم طبق عادت همیشگی توی آلبوم عکسهای به روز شده فضولی میکردم که دیدم آلبوم عکس یکی از دوستان عزیز به روز شده .... پس رفتم ببینم تازه چی گذاشته !!




آخه پسر تو که ماشاله سن و سالی ازت گذشته !
اینجور که معلومه خیر سرت توی زمین فوتبال زدی خودتو ناکار کردی

( من که حیف ام )
الهی حمید برات سقط بشه که اینجوری افتادی گوشه ی خونه

حیف که راهمون دوره و الا برات کمپوت رب گوجه میاوردیم بخوری جون بگیری

.
.
.
.




" تصویر یک فقره پا ی آسیب دیده ( البته در کنار یک فقره پای آسیب ندیده ) متعلق به فسیل دهکده

.
.
.
.




... اون قلب تیر خورده رو که نمیدونم کی کشیده واسه وحید اما حتماً یکی بوده که خواسته دلبری کنه

و اون شعر که احتمالاً مرحوم فروغی از عیادت کنندگان فسیل عزیز بوده که براش نوشته : قوزکش نای رفتن نداره


.
.
.
.





پسرمون بیکاره این روزا از نماهای مختلف از لنگ و پاچه ش عکس گرفته برامون

( وحید اگه دختر بودی آرزو میکردم پات از لگن میشکست تا عکس قدی بگیری از خودت و بفرستی برامون )

البته حالا که یه گردن کلفتی بیشتر نیستی همین چهل سانت شکستی کافیه پدر جان ! نخواستیم بقیه ی اندام زیبات رو ببینیم



.
.
.
.





خب !

این که تویی اینجور که معلومه ...

با پا زلفی مربوط به دهه ی چهل

لپهات هم که گل انداخته ( ای جونم از این داداش وحید خجالتی )

توپ ات هم که اوراقه !! چرا این توپی که زیر پات ِ انقده دفرمه س !!


اینا رو بیخیال وحید جان !

فقط به من بگو اون چیه نصفه و نیمه کشیدینش ؟

هر چی فک کردم نفهمیدم به چی شبیهه

آفتابه س ؟


.
.
.
.




و بالاخره مهمترین تصویر

اینجوری که معلومه شخصی به نام رضا ، در محلی که از آن به عنوان « محل حادثه » یاد شده ؛
زده چار چیلینگ وحید رو فرستاده هوا

خب ...


وحید جان ایشاله ایدز نگیری شکستی پا که خوب میشه داداش

( البته این روزا ایدز بگیری بهتره ! خدا کنه سرما نخوری که اگه بخوری درصد خوب شدن سرماخوردگی که معلوم نیست مال کدوم حیوون و کدوم کشوره از درصد خوب شدن بیماری ایدز به مراتب کمتره )


مراقب خودت باش وحید جون

...

ماجرای واقعی خرید شیرینی



ماجرای واقعی زیر شاید به نظر خیلی ساده و سطحی بیاید , اما میتواند حاوی پیام مهمی برای همه افراد جامعه از جمله بازاریان محترمی باشد که خود را پایبند به اصول انسانی و نیز مذهبی میدانند.


نمونه هایی از تجاوز در مکان های عمومی *****

چند روز پیش برای خرید شیرینی به یک قنادی رفتم . پس از انتخاب شیرینی ، برای توزین و پرداخت مبلغ آن به صندوق مراجعه کردم .

آقای صندوقدار مردی حدوداً ۵۰ ساله به نظر می رسید . با موهای جوگندمی ، ظاهری آراسته ، صورتی تراشیده و به قول دوستان " فاقد نشانه های مذهبی!" القصه… ،

هنگام توزین شیرینی ها ، اتفاقی افتاد عجیب غریب !

اتفاقی که سالهاست شاهدش نبودم . حداقل در شهر گناهان کبیره (تهران) مدتها بود که چنین چیزی را ندیده بودم .

آقای شیرینی فروش جعبه را روی ترازوی دیجیتال قرار داد ، بعد با استفاده از جدول مقابلش وزن جعبه را از وزن کل کم کرد . یعنی در واقع وزن خالص شیرینی ها(NET WEIGHT) را به دست آورد . سپس وزن خالص را در قیمت شیرینی ضرب کردو خطاب به من گفت: "۲۸۰۰ تومان قیمت شیرینی به اضافه ۵۰ تومان پول جعبه می شودبه عبارت۲۸۵۰ تومان "

نمی دانم مطلع هستید یا خیر ! ولی سایر شیرینی فروشیهای شهرمان ، جعبه را هم به قیمت شیرینی به خلق الله می فروشند . و اصلاً راستش را اگر بخواهید بیشترشان معتقدند که بیش از نیمی از سودشان از این راه است .

اما فروشنده مذکور چنین کاری نکرد . شیرینی را به قیمت شیرینی فروخت و جعبه را به قیمت جعبه . کاری که شاید درذهن شمای خواننده عادی باشد ولی در این صنف و در این شهر به غایت نامعمول و نامعقول ! رودربایستی را کنار گذاشتم و از فروشنده پرسیدم : " چرا این کار را کردید؟!! "

ابتدا لبخند زد و بعد که اصرار مرا دید ، اشاره کرد که گوشم را نزدیک کنم . سرش را جلو آورد و با لحن دلنشینی گفت : " اعوذ بالله من الشیطان الرجیم . ویل للمطففین…"

و بعد اضافه کرد : " وای بر کم فروشان ! داد از کم فروشی ! امان از کم فروشی ! "

پرسیدم : " یعنی هیچ وقت وسوسه نمی شوید؟!!
هیچ وقت هوس نمی کنید این سود بی زحمت را…."

حرفم را قطع می کند : "چرا ! خیلی وقتها هوس می کنم. ولی این را که می بینم…" و اشاره می کند به شیشه میز زیر ترازو. چشم می دوزم به نوشته زیر شیشه : " امان ز لحظه غفلت که شاهدم هستی! "


چیزی درونم گر می گیرد . ما کجاییم و بندگان مخلص خدا کجا !

حالم از خودم بهم می خورد. هزاربار تصمیم گرفته ام آدمها را از روی ظاهرشان طبقه بندی نکنم. به قول محمد Lableنزنم روی آدمها. ولی باز روز از نو و روزی از نو. راستی ما کم فروشی نمی کنیم؟ کم فروشی کاری ، کم فروشی تحصیلی ، گاهی حتی کم فروشی عاطفی ! کم فروشی مذهبی ، کم فروشی انسانی….روزنامه خواندن در ساعت کاری ، گفت و گوهاي تلفنی ، گشت و گذارهای اینترنتی …

...

این داستانِ یک دکتر است .

دکتر داستان ما در حال حاضر در استرالیا زندگی می کند . زندگی بسیار مرفه ای دارد ، زندگی که هیچیک از همکلاسی هایش خواب آن را هم نمی دیدند .

همه ی ما می خواهیم در زندگی به بالاترین چیزها دست یابیم . در هر کلاس می خواهیم شاگرد اول باشیم ، گرانترین لباس های بازار را بخریم ، کفشهایمان جزء کفش های تک باشد ، بلندترین و گرانترین اتومبیل شهر را می خواهیم ، زیباترین و خوشگلترین دختر شهر را می خواهیم ، دوست داریم بچه هایمان از زیباترین و بهترین بچه های مدرسه خود باشند .

می خواهیم بهترین پست ها را داشته باشیم ، دلمان می خواهد اگر کاری را شروع کردیم ، یک شبه به اوج برسیم و همه ما را به عنوان الگوی "موفقیت" بشناسند .




اما دکتر داستان ما انسان کاملاً « متفاوتی » بود .


او می خواست یک زندگی « معمولی » داشته باشد . در هیچ امتحانی قصد نداشت رتبه ی اول را کسب کند .

هنگامی که همکلاسی هایش کل شب مشغول حفظ کتاب و جزوه بودند، یا در حال جا کردن خود در دل اساتید برای گرفتن نمره ای بالاتر ، او تنها 2 یا 3 ساعت مطالعه می کرد و سپس بدون هیچ استرسی به خواب عمیقی فرو می رفت و عقیده داشت که نمی تواند برای چند نمره اضافی خواب خود را "فدا" کند .

همکلاسی هایش "ساده زیستی و معمولی" بودن او را مورد تمسخر می گرفتند و او را "احمق" می نامیدند ، اما دکتر راضی و خوشحال بود. با نمره ای متوسط MBBS (پزشکی عمومی در کشورهای هند و پاکستان) خود را گرفت .

تمام همکلاسی هایش بعد از اخذ مدرک پزشکی عمومی، تلاش خود را چند برابر کردند تا بتوانند تخصص خود را بگیرند و جزء بهترین های جامعه باشند ولی دکتر تصمیم گرفت درس خواندن را متوقف کند و در یک بیمارستان کوچک به عنوان دکتر شیفت شروع به کار کرد. دوستان او بعد از کار در شیفت صبح به کلینیک های خصوصی می رفتند و ناهار خود را با عجله به اتمام می رساندند تا مریض های بیشتری را ویزیت نمایند و شبها نیز مشغول خواندن جزوه های تخصصی خود بودند .

اما دکتر بعد از برگشت از بیمارستان با آرامش کامل ناهار می خورد ، کمی استراحت می کرد و عصر هنگام به پیاده روی می رفت ، تلویزیون نگاه می کرد ، کتاب می خواند ، موسیقی گوش می کرد ، به دیدن دوستان و آشنایان خود می رفت، و اگر مریضی به در خانه او مراجعه می کرد بدون هیچ شکایتی به صورت رایگان او را معالجه می کرد . او به فکر افزایش درآمد خود نبود و با همان حقوق اندک تلاش می کرد از زندگی لذت ببرد. خانه ی کوچی کرایه کرد ، کولر گازی هم وصل نکرد . یخچال کوچکی برای آشپزخانه ی کوچکش خرید و با موتور به سرکار رفت .



در این هنگام پدر و مادرش از او خواستند ازدواج کند .

دکتر در این باره نیز "معمولی" رفتار کرد . هنگامی که تمامی دوستانش به دنبال زیباترین ، پولدارترین و خانواده دارترین دختران می گشتند ، دکتر با دختری معمولی از خانواده ای ساده و متوسط ازدواج نمود . با هم به خانه ی کوچک خود رفتند و با شادی به زندگی ادامه دادند . بعد از چند سالی بچه ها هم وارد زندگی دکتر شدند . بچه هایی بسیار عادی .

دکتر به جای ثبت نام بچه های خود در گرانترین مدارس خصوصی ، آن ها را در مدرسه ی دولتی محله خود ثبت نام کرد . دکتر هیچگاه از آنها نمی خواست که شاگرد اول مدرسه شوند و به آنها فهماند که درس خود را در حد نیاز فرا گیرند و قبول شوند . بچه ها هم با نمرهای متوسط کلاس ها را قبول می شدند و از شیوه زندگی خود لذت می بردند . از مدرسه برمی گشتند ، در کنار پدر و مادر خود ناهار می خوردند ، کمی استراحت می کردند ، سپس درس می خواندند ، عصر هم بازی می کردند و شب قبل از خواب به همراه پدر خود به پیاده روی می رفتند .

اما زندگی دکتر اینگونه به پایان نرسید . پیچ کوچکی در جاده ی زندگی دکتر به وجود آمد . تصمیم گرفت از کشورش خارج شود و به کشور دیگری مهاجرت کند . دوستان دکتر هم در تلاش بودند تا مهاجرت کنند و در کشورهای جهان اول به بهترین ها برسند . لذا روزها را در صفهای بلند سفارتخانه های آمریکا ، بریتانیا و استرالیا می گذراندند و مدام به دنبال آشنایی بودند تا چند روز زودتر از بقیه به آرزوهایشان برسند . اما دکتر کشوری بسیار " معمولی" را انتخاب نمود که هیچگونه صفی در سفارتخانه های آن وجود نداشت . او به کشور مالدیو رفت و در بیمارستانی مشغول به کار شد . خانه ی ساده ای کرایه کرد و همسر و بچه هایش را به آنجا برد . دوچرخه ای برای خود و بچه هایش خرید و بعد از اتمار کار به همراه خانواده از مناظر زیبای مالدیو لذت می بردند . آخر هفته ها به مسافرت می رفتند و دوستان فراوانی پیدا کردند . تا اینکه دکتر روزی اطلاعیه ای در روزنامه دید که در آن سازمان بهداشت جهانی (WHO) از چند دکتر عمومی ، بدون مدرک تخصص و با تجربه چند ساله خواسته بود تا به یکی از روستاهای دور افتاده در استرالیا رفته و در بیمارستانی مشغول به کار شوند . دکتر برای این شغل اقدام نمود و به استرالیا مهاجرت کرد .


دولت خانه ای در روستا به او داد و او در بیمارستان مشغول به کار شد . بعد از چند سال به خاطر حسن برخورد و حس نوع دوستی و پشتکارش به ریاست بیمارستان رسید . دولت 2000 متر زمین زراعی به او اختصاص داد و دکتر نیز به کمک فرزندان معمولی خود آنجا را به مزرعه ای آباد تبدیل نمود . در حال حاضر او در خانه ای با 5000 متر مربع مساحت زندگی می کند و جگوار خود را در کنار پورشه ی همسرش در پارکینگ اختصاصیشان نگه می داردو بچه ها و همسر معمولی او در کنارش هستند .


می خواهم بگویم علاوه بر بهترین شدن ، شاگرد اول شدن ، پولدارترین شدن ، راه دیگری هم در زندگی وجود دارد .


راه « اعتدال » و « معمولی »
این همان راهی است که تمام شادی در آن وجود دارد. اما ما راه بهترین ها را انتخاب می کنیم و در این راه آنقدر با سرعت می رویم که شادیهای زندگی را یکی پس از دیگری جا می گذاریم و در آخر راه تنها می مانیم ، بدون شادی و لذت .

کاش ما هم شاد بودن و لذت بردن از زندگی را بر موفقیت و بهترین شدن ترجیح دهیم .

کاش ما هم « معمولی » باشیم !